Większość kluczy obowiązywała wskroś zdeterminowany czas, z reguły jeden dzień, mimo to do szyfrowania każdej wiedza wirniki dawny ustawiane indywidualnie. Postępowano w ten sposób dlatego, że duża wartość przekazów zaszyfrowanych w środku ten osobiście oznacza to pokrewny podejście stanowiła znakomity tworzywo na rzecz kryptologów do analizy częstościowej plus łatwiejszego złamania szyfru. Związane to było ponadto z tym, że typowa telegram wojskowa na początku zawierała identyfikator (zwykle kryptonim) nadawcy. Powodowało to, że wewnątrz przypadku nadawców przesyłających dużą liczbę depesz (np. sztabów wysokiego szczebla) otrzymywano dużą liczbę depesz o identycznym początku (zaszyfrowany identyfikator nadawcy, który wywiad przeciwnika zwykle znał), co mogło uprościć napad kryptologiczny. Aby temu przeciwstawiać się na rzecz każdej zasób wiedzy wprowadzano indywidualne ustawienia, też w charakterze we współczesnej kryptografii stosuje się wektor startowy. Zaszyfrowana właściwa ranga wirników była transmitowana tuż zanim głównym szyfrogramem. Procedura ta, nazywana procedurą wstępną, chociaż miała powiększyć bezpieczeństwo, to na wskroś błędy szyfrantów niemieckich pozwoliła na złamanie pierwszych wersji Enigmy.
Jedna z pierwszych procedur wstępnych została wykorzystana wskroś polskich kryptologów do pierwszego złamania szyfru Enigmy. Polegała białogłowa na ustawieniu wirników zgodnie z kluczem dziennym odczytanym z książki kodowej. Początkowe porządek wirników (Grundstellung) mogło posiadać zrodzić się AOH plus taką kombinację ustawiał operator. Następnie wybierano przypadkową kombinację ustawień wirników np. EIN, która stawała się indywidualnym kluczem wiadomości. Klucz wiedza był wpisywany podwójnie (w celu uniknięcia błędów) jak EINEIN również po zaszyfrowaniu mógł posiadać zakiełkować XHTLOA, którą nadawano na początku przekazu szyfrowanego. Po nadaniu klucza telefonistka ustawiał wirniki maszyny do wnętrza pozycji EIN również rozpoczynał wpisywanie wiedza do zaszyfrowania.
Procedura odbiorcza była obsługiwanie odwrotną. Najpierw w środku maszynę ustawioną zgodnie z kluczem dziennym wpisywano pierwszą odebraną sekwencję znaków XHTLOA, która po rozkodowaniu dawała subiektywny trop szyfrogramu EINEIN. Następnie telefonistka ustawiał wirniki Enigmy wewnątrz pozycję EIN plus przystępował do dekodowania właściwego przekazu.
Pierwszym błędem procedury wstępnej było nadawanie wewnątrz początkowym okresie używania Enigmy indywidualnego klucza wiedza tekstem otwartym. Drugim błędem z kolei było konstruowanie klucza wiedza z trzech znaków powtórzonych dwukrotnie, co pozwoliło na rewelacja relacji między pierwszym plus czwartym znakiem, drugim również piątym, również trzecim plus szóstym. Oba te niedostateczne zabezpieczenia transmisji pozwoliły pracownikom polskiego Biura Szyfrów na reprodukcja działania Enigmy dodatkowo dekodowanie wiedza przesyłanych poniżej użyciu przedwojennych maszyn szyfrujących. W 1940 zmieniono procedurę wstępną zwiększając bezpieczeństwo szyfrów. Inne błędy szyfrantów niemieckich związane z tą procedurą to:
Podczas II wojny światowej książki kodowe Enigmy zawierały ledwie dane na zagadnienie zestawu wirników plus ich wzajemnego ułożenia, bez kluczy dziennych. Dla każdej zasób wiedzy telefonistka wybierał przypadkowe porządek początkowe wirników, np. WZA oraz uboczny trop wiedza np. SXT. Po ustawieniu wirników Enigmy w środku sytuacja WZA wpisywał trop zasób wiedzy SXT otrzymując przykładowo szereg znaków UHL. Następnie ustawiał wirniki maszyny do wnętrza sytuacja SXT oraz kodował resztę informacji. Transmitowany zamieszkanie rozpoczynał się od momentu ciągu znaków mówiącego o ustawieniu początkowym WZA, odtąd zakodowanego klucza zasób wiedzy UHL tudzież potem właściwej treści szyfrogramu. Odbierający wiadomość telefonista wykonywał operacje odwrotne: z początku ustawiał wirniki wewnątrz pozycję WZA plus dekodował z ciągu UHL trop wiedza SXT. Następnie ustawiał maszynę zgodnie z kluczem SXT plus deszyfrował przekaz. Ta postępowanie wstępna była znacznie bezpieczniejsza niż przedwojenne, gdyż nie zawierała podwójnej sekwencji znaków.
Powyższa proces była wykorzystywana ledwie wskroś Wehrmacht także Luftwaffe. Kriegsmarine posiadała własne znacznie z większym natężeniem złożone procedury. Wiadomość przeznaczona do zakodowania Enigmą musiała znajdować się wstępnie zakodowana na podstawie Kurzsignalheft, książki skrótów kodowych zawierającej tabele zamieniające całe sentencje również zwroty na czteroliterowe grupy liter. Uwzględniono każde możliwe wysłowienie oraz każdy z osobna sprawa zasób wiedzy także sytuacji na morzu. Swoje kody posiadały operacje tankowania dodatkowo zaopatrzenia na morzu, nazwy zatok, państw, broni, pogody, pozycji wrogich jednostek, czasu, współrzędnych i tak dalej Celem przyjęcia takiego rozwiązania było nie ostatnim tchem przeciwność złamania szyfru, niemniej jednak ponadto umożliwienie przekazania w charakterze największej informacji wewnątrz formie w charakterze najkrótszej depeszy – niezbędność ta wynikała z tego, że im dłuższa depesza, tym dłużej trwa jej nadawanie, co zwiększa ryzyko, że nieprzyjaciel prawdopodobnie na podstawie nasłuchu plus radionamierzania wyznaczyć pozycję okrętu. Druga pozycja bibliograficzna kodowa zawierała Kenngruppen dodatkowo Spruchschlüssel lub klucze identyfikacyjne plus klucze wiadomości[4].