Kriegsmarine jak pierwsza do wnętrza Niemczech przyjęła na wyposażenie maszyny Enigma oznaczone jak Funkschlüssel C (Koder radiowy C), którą wprowadzono do produkcji w środku 1925 zaś do służby do wnętrza 1926[8]. Klawiatura maszyny dodatkowo panel z lampkami zawierały 29 liter — A-Z, Ä, Ö również Ü — które dotychczasowy umieszczone alfabetycznie, tudzież nie w ten sposób w charakterze na standardowej klawiaturze niemieckiej QWERTZU[9]. Wirniki posiadały 28 znaków, tudzież styki litery X dawny połączone na wprost, bez zamiany[10]. Do szyfrowania wybierano trzy z zestawu pięciu wirników[11], natomiast wałek odwracający mógł egzystować zainstalowany w środku jednej z czterech pozycji oznaczonych w charakterze α, β, γ plus δ[12]. Niedługo później w środku lipcu 1933 budowa maszyny została zmodyfikowana[13].
Od 15 lipca 1928[14], niemiecka Reichswehra wprowadziła do służby własną wersję Enigmy oznaczoną jak Enigma G, która w środku w środku lipcu 1930 została zmodyfikowana do wersji Enigma I[15]. Enigma I jest też nazywana w charakterze Enigma Wehrmachtu oznacza to Enigma Służb dodatkowo była płeć piękna usilnie używana też wskroś inne niemieckie organizacje wojskowe dodatkowo rządowe (takie jako kolumna niemiecka[16]), zarówno nim w charakterze plus wewnątrz czasie II wojny światowej. Główną różność wśród handlową wersją Enigmy także Enigmą I było dodanie łącznicy kablowej do zamiany liter dwójkami co zwiększało bezpieczeństwo szyfru maszyny. Inną różnicą było zastosowanie nieruchomego walca odwracającego plus przeniesieniu wcięć zębatki obracającej wirniki z obudowy wirnika na pierścionek alfabetyczny[13].
W 1930 Wehrmacht zasugerował Kriegsmarine zaadaptowanie Enigmy do własnych potrzeb, prezentując zwiększone bezpieczeństwo wersji z łącznicą kablową, i łatwiejszą związek wśród rodzajami sił zbrojnych. Ostatecznie Kriegsmarine przyjęła Enigmę na wyposażenie wewnątrz 1934 wybierając zmodyfikowaną wersję Wehrmachtu oznaczoną Funkschlüssel M oznacza to M3. Wehrmacht wykorzystywał wewnątrz tym czasie zestaw trzech wirników, niemniej jednak Kriegsmarine na rzecz zwiększenia bezpieczeństwa zamówiła zestaw 5 wirników z których do zainstalowania jest dozwolone było przegłosować trzy z nich[17].
W grudniu 1938 ponadto Wehrmacht zaczął wyzyskiwać rozszerzony do pięciu zestaw wirników[15]. W 1938 Kriegsmarine wzbogaciła własny zestaw wirników o dodatkowe dwójka oraz sukcesywny wewnątrz 1939 co dało zestaw 8 bębenków[17]. W sierpniu 1935 także Luftwaffe zaczęła używać do komunikacji maszyny Enigma do wnętrza wersji Wehrmachtu[15]. Pierwsza czterowirnikowa Enigma została wprowadzona po razu jednego naczelny do wnętrza Kriegsmarine 1 lutego 1942 z przeznaczeniem do łączności z niemieckimi okrętami podwodnymi. Oficjalnie urządzenie mechaniczne nosiła wskazanie M4, natomiast sieć wewnątrz której je wykorzystywano została oznaczona na wskroś wskroś aliantów kryptonimami Triton (Tryton) plus Shark (rekin). Dodatkowy znacznie węższy wirnik został położony do wnętrza maszynie społem z nowym podobnie cieńszym walcem odwracającym.
Zbudowano podobnie o wiele w wyższym stopniu skomplikowaną posiadająca 8 wirników maszynę szyfrującą ze zintegrowaną maszyną do pisania oznaczoną w charakterze Enigma II. W 1933 polskie stacje nasłuchowe przechwyciły transmisje szyfrogramów wśród niemieckim dowództwem najwyższego szczebla, niemniej jednak sama machina jak zbytnio zawodna oraz podatna na częste zacięcia nie znalazła większego zastosowania plus została niedługo wycofana[18].
Służby wywiadu dodatkowo kontrwywiadu wojskowego III Rzeszy Abwehra wykorzystywały maszynę wewnątrz wersji Enigma G (nazywaną Abwehr Enigma). Ta model Enigmy posiadała 4 wirniki z wieloma wcięciami, które powodowały częstsze obroty w toku szyfrowania, pomimo tego nie posiadała przełącznicy kablowej. Dodatkowo urządzenie mechaniczne posiadała prędkościomierz którego wcięcie zwiększał się po każdym naciśnięciu klawisza, wskroś co zyskała dodatkową nazwę Zahlwerk Enigma (niem. zahlwerk – licznik).
Poza Niemcami Enigmę wykorzystywano też wewnątrz innych krajach. Marynarka wojenna Włoch zaadaptowała do celów wojskowych handlową wersję maszyny nazwaną jak "Koder Marynarki D". Hiszpania wykorzystywała Enigmy w czasie wojny domowej. W Szwajcarskiej armii dodatkowo dyplomacji korzystano z maszyn Enigma oznaczonych w charakterze model K oznacza to Swiss K, które poprzedni niezmiernie podobne do handlowej wersji cywilnej Enigma D. Ta wydanie maszyny została rozszyfrowana wskroś wiele zespołów kryptologów z Polski, Francji, Wielkiej Brytanii, plus Stanów Zjednoczonych (ostatnia określenie kodowa to INDIGO). Enigma T oznaczona nazwą kodową Tirpitz została wyprodukowana umyślnie na rzecz Japonii.
Ocenia się, że powstało wokół 100 tysięcy maszyn Enigma[19], z których większość ocalałych po II wojnie światowej egzemplarzy została sprzedana do państw rozwijających się, w charakterze wciąż zapewniające zadowalający stopień bezpieczeństwa transmisji[19].