Enigma

Wirniki

Lewa uczestnik wirnika Enigmy z płaskimi stykami elektrycznymi. Po lewej stronie rotora widoczne wgłębienie służące do jego obracania.
Prawa uczestnik wirnika Enigmy ze sprężynującymi pinami styków elektrycznych. Rzymska wartość 'V' oznacza podejście okablowania wirnika.

Wirniki (nazywane podobnie bębenkami, rotorami to znaczy walcami – po niemiecku Walzen) stanowiły napęd maszyny szyfrującej Enigma. Miały one zakorzenić się koła o prawie że 10 cm średnicy wykonanego z twardej gumy to znaczy bakelitu z ułożonymi w środku szkic okręgu mosiężnymi pinami na sprężynkach z jednej strony plus płaskimi stykami elektrycznymi z drugiej. Ułożenie pinów plus kontaktów jest takie samo w charakterze przedstawienie literowy na pierścieniu alfabetycznym wirnika – typowo 26 liter od chwili A do Z. Gdy wirniki są ułożone ramię w ramię siebie piny jednego z nich stykają się z płaskimi stykami elektrycznymi sąsiedniego zamykając sieć elektryczny. Wewnątrz wirnika znajdowało się 26 przewodów łączących zgodnie z założoną kombinacją piny z jednej ze stykami po drugiej stronie. Sposób okablowania był wyróżniający się na rzecz każdego typu wirnika.

Trzy wirniki Enigmy także ośka na której się je osadza.

Pojedynczy wirnik zapewnia resztkami sił proste utajnianie szyfrem podstawieniowym. Przykładowo wyprowadzenie odpowiadający literze E być może istnieć towarzyszący ze stykiem od czasu litery T po drugiej stronie. Złożoność systemu szyfrowania polega na zastosowaniu wielu równoległych wirników — najczęściej trzech to znaczy czterech — i regularnego obracania ich, co zapewnia w dalszym ciągu większy wysokość komplikacji szyfrowania.

Po włożeniu do maszyny szyfrującej wirnik mógł znajdować się nastawiony w środku jednej z 26 pozycji. Przekręcenie bębenka umożliwiał przytwierdzony do niego kędzierzawy pierścionek wystający na wskroś górną pokrywę maszyny po jej zamknięciu. Aby telefonista maszyny mógł skonfigurować wirnik wewnątrz odpowiedniej pozycji przymocowano do niego pierścień alfabetyczny z 26 literami innymi słowy cyframi, z których właściwa odpowiadająca nastawieniu pozycji była widoczna w środku specjalnym okienku pokrywy maszyny. We wczesnych modelach maszyny pierścionek literowy był zamocowany do wirnika, jakkolwiek następnie wewnątrz celu zwiększenia komplikacji szyfru wprowadzono wirniki o zmiennym ustawieniu pierścienia alfabetycznego, którego pozycję określanego terminem Ringstellung (ustawieniem wirnika).

Schemat złożeniowy wirnika Enigmy   Zestaw trzech wirników
  1. Pierścień z nacięciami do przeniesienia obrotu wśród bębenkami zbytnio pośrednictwem mechanizmu zapadkowego
  2. Kropka oznaczająca styczność "A"
  3. Pierścień literowy (czasami numeryczny)
  4. Płaskie styki elektryczne
  5. Okablowanie wirnika
  6. Styk elektryczny wewnątrz postaci pinu na sprężynce
  7. Dociskany sprężyną pierścionek dźwigni do ustawiania pierścienia alfabetycznego
  8. Piasta
  9. Karbowany pierścionek do ręcznego ustawienia wirnika
  10. Zębatka mechanizmu zapadkowego

Enigmy Wehrmachtu oraz Luftwaffe dotychczasowy wyposażone wewnątrz nieco typów wirników, jak bądź zrazu po jej wprowadzeniu uprzedni ledwo trzy. 15 grudnia 1938 zwiększono zestaw wirników do pięciu, z których do zamontowania do wnętrza maszynie wybierano trzy. Dla odróżnienia bębenki wcześniejszy oznaczane rzymskimi cyframi I, II, III, IV dodatkowo V. Każdy z nich posiadał jedno zlokalizowane wewnątrz różnych miejscach pierścienia alfabetycznego wyżłobienie służące do obracania go, wskroś co złożoność szyfru znacznie wzrastała. Założenie konstruktorów maszyny, że zastosowanie wcięcia faktycznie uniemożliwi odszyfrowanie zasób wiedzy okazało się natomiast błędne, albowiem za sprawą zastosowaniu opracowanej na wskroś Jerzego Różyckiego metody zegarowej, oraz następnie brytyjskiej Banburismus nareszcie szyfr Enigmy został złamany.

Rozkład okablowania wirników I-V 
  A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z I E K M F L G D Q V Z N T O W Y H X U S P A I B R C J II A J D K S I R U X B L H W T M C Q G Z N P Y F V O E III B D F H J L C P R T X V Z N Y E I W G A K M U S Q O IV E S O V P Z J A Y Q U I R H X L N F T G K D C M W B V V Z B R G I T Y U P S D N H L X A W M J Q O F E C K

W odróżnieniu od chwili maszyn Wehrmachtu, Enigmy Kriegsmarine dotychczasowy wyposażone wewnątrz większy zestaw wirników, z początku sześć, po pewnym czasie siedem oraz w końcu osiem. Dodatkowe wirniki oznaczone w charakterze VI, VII oraz VIII uprzedni okablowane w środku niepodobny procedura także posiadały po dwójka wcięcia na wysokości liter 'N' dodatkowo 'A', które umożliwiały ich częstsze obracanie.

Używana na wskroś Kriegsmarine Enigma M4 posiadała czwarty wirnik, którego zastosowanie nie wymagało przebudowy samej ot tak trójwirnikowej maszyny. Dodatkowe obszar uzyskano w poprzek zastosowanie nowego cieńszego bębenka odwracającego także specjalnego czwartego wirnika, który w życiu się nie obracał, toż mógł znajdować się zwrócony ręcznie wewnątrz jednej z 26 pozycji. Czwarty wirnik był produkowany wewnątrz dwóch wersjach oznaczonych jak Beta również Gamma.

Rozkład okablowania wirników VI-VIII, Beta również Gamma 
  A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z VI J P G V O U M F Y Q B E N H Z R D K A S X L I C T W VII N Z J H G R C X M Y S W B O U F A I V L P E K Q D T VIII F K Q H T L X O C B J S P D Z R A M E W N I U Y G V Beta L E Y J V C N I X W P B Q M D R T A K Z G F U H O S Gamma F S O K A N U E R H M B T I Y C W L Q P Z X V G J D